Beroemde bridgers

terug



Het is belangrijk dat een bridger goede afspraken maakt met zijn partner.
Door een bod of het bijspelen van een bepaalde kaart geeft hij een boodschap.

Deze afspraken heten "conventies" en ze moeten aan de tegenstanders meegedeeld worden.
Veel conventies zijn genoemd naar beroemde bridgers.



Samuel Stayman

Oswald Jacoby

Ely Culbertson

Josephine Culbertson

Harold Vanderbilt

Easley Blackwood

Giorgio Belladonna

The Earl of Yarborough




De naam Stayman is door elke bridger gekend omwille van de "Stayman-conventie".
Deze conventie werd ontwikkeld door zijn partner George Rapee.
Stayman beschreef ze in 1945 in het tijdschrift "The Bridge World".
De eerste conventie die beginnende bridgers leren is "Stayman".

 

Samuel Stayman (1909–1993) was een succesvol Amerikaanse zakenman.

Hij was een belangrijk bridgebestuurder, een vernieuwer en schrijver.

Met het team van de USA won hij in 1950, 1951 en 1953 de "Bermuda Bowl", het wereldkampioenschap bridge.
Hij werd ook meerdere keren Noord-Amerikaans bridgekampioen.



De "Bermuda Bowl" werd opgericht in 1950.
De wedstrijd werd dat jaar gehouden op Bermuda wat de naam van de wedstrijd verklaart.

In deze periode was de wedstrijd voornamelijk een uitdaging tussen de Verenigde Staten en de winnaar van het Europees Kampioenschap.

Na de oprichting van de "World Bridge Federation"  (WBF) werden ook teams uit andere regio's toegelaten.

De eerste winnaar was het team van de USA, met o.a. Sam Stayman.

 




De Stayman-conventie speel je na een 1ZT-opening van je partner.
Als je nu  2  biedt, dan geef je geen klaverkleur aan, maar vraag je of de 1ZT-opening een vierkaart majeur (d.w.z. harten of schoppen) bevat.

Er zijn in de loop der tijd diverse variaties op de oorspronkelijke "Stayman" gemaakt.

Zo bestaan intussen bijv.

• Stayman relay
• Forcing Stayman
• Minor suit Stayman
• Puppet Stayman
• Crawling Stayman
• Garbage Stayman (Drop dead Stayman)
• Doublebarrel Stayman


Stayman gaf ook nog zijn naam, maar dan van achter naar voor gespeld, aan de "Namyats-conventie", uitgevonden door een andere bridgepartner, Victor Mitchell.
Deze afspraak wordt daarom ook wel "Mitchell-transfers" genoemd en houdt in dat een opening op 4-hoogte in klaveren of ruiten een transfer is voor resp. harten en schoppen.

Als schrijver leverde Sam Stayman o.a. bijdragen aan de "Official Encyclopedia of Bridge".

Hij schreef ook een drietal boeken.

  • Expert Bidding
• The Complete Stayman System of Contract Bridge
• Do You Play Stayman ?




Na de Stayman-conventie volgt natuurlijk meteen de "Jacoby".
De Jacoby-transfer is een veel gespeelde biedconventie.
Ze is genoemd naar Oswald Jacoby.


 
Oswald Jacoby (1902-1984) is net als Samuel Stayman opgenomen in de "Hall of Fame" van de ACBL (American Contract Bridge League).

Oswald Jacoby, uit Dallas (USA), was een bridgecolumnist.

Hij was één van de beste spelers aller tijden en hij behaalde zijn eerste internationale resultaten als partner van Sidney Lenz in de beroemde Culbertson-Lenz match.


Jacoby-transfers worden gebruikt na een opening van 1ZT of 2ZT.

De basisregel luidt :  indien je partner op een opening van 1ZT het antwoord van  2  biedt, dan geeft dit aan de 1ZT-openaar de opdracht om  2  (het naasthogere bod) te bieden.
Analoog verplicht het antwoord van  2  de 1ZT-openaar om  2  te bieden.

Het antwoord van  2  belooft minimaal een 5krt in harten.
Het antwoord van  2  belooft minimaal een 5krt in schoppen.

Omdat een transferbod ook gebruikt wordt om een bridgepaar uit een onmaakbaar 1ZT-contract te redden, kan het vanaf nul punten worden gedaan.

Een groot voordeel van deze bieding is dat, na een 1ZT-opening, je partner zijn hand zeer goed kan omschrijven en dat de speler met de meeste punten meestal het contract zal spelen.


Na de Culbertson-Lenz match was Jacoby twee jaar secretaris van de "United States Bridge Association".

In 1933 was hij betrokken bij de vorming van het oorspronkelijke "Four Aces" team, dat de bridgewereld enkele jaren domineerde.

Jacoby was non-playing captain van het USA-team in 1969, 1970 en 1971.

 
grammofoonplaat
uitgegeven door Oswald Jacoby

Naast boeken over wiskunde schreef hij ook over gokken, poker, andere kaartspellen en ook twee bestsellers over canasta.

Zijn bridgeboeken • The Four Aces System
• What's New in Bridge
• Win at Bridge with Oswald Jacoby
• Win at Bridge with Jacoby Modern





De Amerikaan Ely Culbertson (1891–1955) maakte bridge als geen ander populair.
Culbertson werd jarenlang gezien als Amerika’s grootste autoriteit op het gebied van bridge.
Hij wordt beschouwd als degene die bridge populair maakte bij een groot en internationaal publiek.


 
Hij werd geboren in Roemenie maar was een Amerikaans staatsburger, als zoon van een Amerikaanse mijnbouwingenieur en een Russische moeder.

Hij bezocht de universiteit van Geneve en studeerde economie en politiek in Parijs.

Hij schreef theorieboeken en speelde samen met zijn vrouw Josephine demonstratie-wedstrijden.


Het Culbertson-systeem, ontwikkeld door Ely en Josephine, was het eerste dominante biedsysteem.
Het wordt nog steeds gespeeld en zijn "Blue book" (1930) en later het "Gold book" werden bestsellers waarvan miljoenen exemplaren werden verkocht.

Omstreeks 1925 verscheen hij binnen de Amerikaanse bridgewereld ten tonele, bezeten van enthousiasme.
Deels een bridgegenie, deels een tovenaar en waarschijnlijk de enige ter wereld die via het bridgespel miljonair is geworden.

Hij weekte bridge los uit de sfeer van sociëteiten en chique clubs en introduceerde het in de huiskamer.
Mede dank zij het echtpaar Culbertson werd bridge waanzinnig populair.
De dagelijkse bridgerubrieken in de kranten worden thans door zo'n 50 miljoen Amerikanen gelezen.

 

  "The Bridge World" (TBW), het oudste bridgemagazine ter wereld, werd in 1929 opgericht door Culbertson en hij was jarenlang hoofdredacteur.

Vanaf het begin wordt dit tijdschrift beschouwd als het basismagazine over bridge, dat publiceert over technische vernieuwingen in bieden, afspel, discussies over ethische vraagstukken, bridgepolitiek en verslag geeft over belangrijke tornooien.


Zijn bridge publicaties

• Contract Bridge Blue Book (1930)
• Culbertson’s Self-Teacher (1933)
• Red Book on Play (1934)
• The Gold Book or Contract Bridge Complete (1936)
• The Strange Lives of One Man (1940) (autobiografie)
• Point-Count Bidding (1952)

Daarnaast ook nog enkele politiek-wetenschappelijke werken zoals

  • Total Peace (1943)
• Must We Fight Russia ? (1947)

 



Josephine Culbertson (1898-1956) (meisjesnaam Josephine Murphy Dillon) was één van de bekendste vrouwen uit de bridgegeschiedenis.
Zij was getrouwd met Ely Culbertson, de man die het bridge in Amerika tot grote bloei heeft gebracht.
Zijn vrouw Josephine was niet alleen een getalenteerd speelster, ze had ook de uitstraling van een echte diva.


 
Ely ontmoette Josephine in New York in 1921 in de "Knickerbocker Whist Club" toen hij daar met kaarten zijn geld probeerde te verdienen.
(Whist is de voorloper van bridge.)
Josephine was toen één van de beste bridgespeelsters en -leraren van New York.

Al snel was het paar wereldberoemd.

Met het oprichten van het tijdschrift "The Bridge World", het geven van cursussen en het publiceren van lesmateriaal bouwden Ely en Josephine al snel een reputatie op als bridgeautoriteit.

Deze reputatie legde hen geen windeieren.
Alleen al met het publiceren van artikels in kranten over bridge hadden ze een inkomen van duizenden dollars per week.



In 1938 kwam het tot een echtscheiding maar de succesvolle samenwerking tussen Ely en Josephine werd nog jarenlang voortgezet.

Er is ook nog een bridgeconventie naar Josephine Culbertson genoemd : "Josephine" (Grand Slam Forcing).

Zonder eerst een azenvraag te doen, vraagt een bod van 5ZT aan partner naar zijn bezit van tophonneurs (AHV) in de troefkleur.
De beantwoorder van het 5ZT-bod biedt kleine slem zonder tophonneurs en grote slem met een bezit van minstens 2 tophonneurs in de troefkleur.





"Ons" bridge werd voor het eerst gespeeld op 1 november 1925, aan boord van het stoomschip 'Finland', op weg van San Francisco naar New York.
Op verzoek van Harold Vanderbilt werd een door hem bedachte scoretabel getest.
In 1928 werd al het eerste kampioenschap gespeeld en het is een eer voor Vanderbilt dat zijn tabel, met wat kleine aanpassingen, nog steeds wordt gebruikt.

  Harold Stirling "Mike" Vanderbilt (1884-1970) was een lid van de prominente familie Vanderbilt uit de Verenigde Staten.

Naast zijn rol als bridger is hij vooral ook bekend geworden als wedstrijdzeiler.

Als bridger maakte hij naam door het stichten van de "Vanderbilt Trophy" in 1928.
Deze bridge knock-out wedstrijd voor viertallen-teams wordt jaarlijks gehouden en behoort samen met de "Spingold Trophy" tot de bridge evenementen met het hoogste prijzengeld ter wereld.
Zelf won Harold Vanderbilt deze beker met een team in 1932 en 1940.

Hij schreef ook diverse boeken over bridge.
De meest opmerkelijk is "Contract Bridge Bidding and the Club Convention".

Hij was de bedenker van dit eerste sterke klaveren systeem.
"Precisie" bijv., is hiervan afgeleid.

In 1969 werd Vanderbilt het eerste erelid van de "Wereld Bridge Federatie".
Eerder was hij al één van de eerste drie bridgers die werd gekozen in de "Bridge Hall of Fame" van de ACBL (American Contract Bridge League).

"Om het goed te spelen moet je het geheugen hebben van een olifant, het lef van een leeuw, de vasthoudendheid van een pitbull en de moordlust van een wolf", zou Vanderbilt later zeggen.
Maar weinig bridgers zijn begiftigd met die combinatie.





Easley R. Blackwood (1903–1992) is de bedenker van de "Blackwood-conventie" ("azen vragen").
De Blackwood-conventie werd zeer succesvol, veel meer dan Easley Blackwood zelf ooit had gedacht.

Een opmerkelijk citaat van hem is dat "Blackwood niet bedoeld is om een slem te bieden, maar juist om te weten wanneer men geen slem moet bieden".

 
Hij werd geboren in Birmingham, Alabama, USA, maar woonde bijna zijn hele leven in Indianapolis.

Vanaf zijn 17de tot zijn pensioen in 1964 werkte hij voor de "Metropolitan Life Insurance Company".

Daarna werd hij oprichter/eigenaar van "Blackwood Bridge Enterprises", een bridgeclub met o.a. evenementen op luxe cruise schepen.

Van 1968 tot 1971 was hij voorzitter van de ACBL.


Als bridger won hij enkele regionale titels in Amerika, de "Midwest Men’s Pairs" in 1944 en de "Southern Conference Open Teams" in 1962.
Hij was tevens lid van de Amerikaanse bridgecommissie voor spelregels.
In 1980 werd hij erelid van de ACBL.

Blackwood schreef diverse boeken over bridge.

  • Bridge Humanics (1949)
• Blackwood on Bidding (1956)
• Blackwood on Slams (1970)
• How You Can Play Winning Bridge With Blackwood (1977)
• Play of the Hand with Blackwood (1978)
• The Complete Book of Opening Leads (1983)

Hij schreef ook veel artikels in tijdschriften, sommige onder de schuilnaam Ernest Wormwood.





   


Giorgio Belladonna (1923-1995) is één van de bekendste bridgers ooit.

Hij was lid van het beroemde "Blue Team", een Italiaanse bridgeviertal in grote tornooien en speelde meestal met Walter Avarelli als partner.

Met het "Blue Team" won hij alle 13 kampioenschappen tussen 1957 en 1969, d.w.z. 10 Bermuda Bowl's en 3 Olympiades.

Belladonna en Avarelli hebben het ingewikkelde biedsysteem "Roman Club" uitgedacht.
In de jaren '50 en '60 zijn de Italianen hiermee zeer succesvol geweest.

Ook de  "Belladonna-coup"  is naar hem genoemd.





Hertog Charles Anderson Pelham, de tweede Earl of Yarborough, leefde in Engeland van 1809 tot 1862.
Hij was "MP" - "Member of Parliament" - en een verwoed kaarter.


     
  een "Yarborough"   "Culver Down Monument"
ter ere van Charles Anderson Pelham, Earl of Yarborough.

Als hij niet op zijn landgoed aan het jagen was, zat hij in zijn club in Londen en organiseerde daar sweepstakes.
Iedereen die de club bezocht en aan de sweepstake meedeed, moest voor elk spel bij de hertog  £ 1  inleggen.
Als de bezoeker dan een "hand" geschud kreeg waarin geen enkele honneur zat (dus óók geen 10), kreeg hij van de hertog  £ 1000  uitbetaald.
Dank zij de hertog wordt sedertdien zo'n hand een  "Yarborough"  genoemd.


terug